“Probeer het nou eens.”

 strijd

“Probeer het nou eens.”

“Probeer het nou eens, my ass! Eet die rommel lekker zelf. En laat me met rust!”

Althans, dat zei ik natuurlijk niet, maar ik dacht het zeker wel. En ik dacht ook meteen aan al die kinderen die elke avond dingen moeten eten waar ze verschrikkelijk tegenop zien. En daar kom ik graag voor op. Dus bij deze. 😉

Als kind had ik een vrij ‘normale’ jeugd. Eigenlijk was het behoorlijk goed te doen. Ik als kind bedoel ik dan he. Totdat het na vijven werd en we aan tafel moesten. Mijn ouders zeiden vroeger altijd dat ik echt een ‘broodeter’ was. Dat kwam natuurlijk met name omdat ik met brood wél zelf mocht weten wat ik erop deed en bij het avondeten niet. ( Duhh) Ik lustte namelijk veel dingen niet die we vrij vaak aten, zoals zuurkool, bietjes, worteltjes, aardappelen, rookworst (Dat is toch ook werkelijk niet te hakkelen, bah zeg)..Ik deed daarom dus overal maar mayonaise op om het weg te krijgen. Maar vooral melk, dat was pas echt pure kindermishandeling. Ik nam steeds hele kleine slokjes uit mijn pakje op school en dan nóg moest ik ervan kokhalzen. Ik durfde niets te zeggen, maar Juf!! Ik kokhals echt niet voor niets. Ga ook heus liever buiten spelen in de pauze. Inmiddels lust ik trouwens van alles. Eet alleen liever geen gekookte aardappelen en jus ( hollandse pot). Ben meer van de rijst. En melk is zeker niet goed voor elk. (BRRrrr) Lust het nog steeds niet…

Dus wat te doen met een moeilijk etend kind?

Achterhaal eerst of het niet willen eten een kwestie is van een biologisch mechanisme of gewoon machtsstrijd. Lust het kind ineens van alles niet net op een moment dat het gewoon onuitstaanbaar is? Dan is het aanstellerij. Stop dan vooral gewoon alles erin, desnoods met geweld 😉
Maar zit het bijna een uur snikkend te eten met een hand voor de mond (omdat het bang is te gaan kokhalzen)? Geef het kind gewoon iets anders. Echt hoor. Anders is ze straks 31 en zit ze – net als ik – nog steeds te snikken als ze iets moet eten dat ze niet lust. Sommige mensen lusten gewoon veel dingen niet. En sommige mensen zijn gewoon moeilijk. Er zijn ergere dingen op de wereld. Dus waarom een traumatische ervaring creëren.

Anyway,

Waarom strijd om wat binnen te krijgen?

Het krijgt echt genoeg binnen
Er zijn kinderen die veel niet lusten, ze lusten vooral ook veel dingen wel. Maak gewoon een lijstje met dingen die het wel lust en kook dat. En heb je een keer zin in wat anders, geef het een keer een zelfgemaakt pizza’tje, een restje van gisteren of laat het lekker vegetarisch eten als ze het vlees niet lust. Roeien met de riemen die je hebt.

Een fijne avondmaaltijd is ook belangrijk

De avondmaaltijd is een fijn moment van de dag. Soms is het het enige moment dat papa en mama thuis zijn, voordat de kids naar bed gaan. Dat moet ook fijn zijn en geen dagelijks gevecht worden.

Misschien lusten ze het in andere bereidingen

Veel mensen koken groentes, terwijl ze in de wok of gestoomd ook gewoon heel lekker zijn. Zo lustte ik bijvoorbeeld vroeger niet graag gekookte groenten ( lust nu bijna alles overigens, maar mijn voorkeur gaat nog steeds uit naar wokken, stomen of de oven). Sommige kinderen eten graag rauwe groenten. Mijn neefje heeft paprika leren eten door ze rauw te eten bij een gourmet. En mijn andere neefje eet gewoon een gevulde avocado met kip omdat hij nieuwsgierig is en de aandacht die hij dan van ons krijgt gewoon ontzettend stoer vind 🙂

Het is écht heel vervelend als je dingen moet eten die je niet lust
Bij mij gaat eten en emotie ook wel samen. Ik kan chagrijnig worden van alleen het idee al dat ik iets vies moet gaan eten. En daar bedoel ik mee als ik ‘rommel’ ‘ moet’  eten. Dat ik mij de hele week verheug op een ‘cheatmeal’ en dat het dan niet lekker is. Of bij een uitnodiging op een etentje en er alleen maar hele slechte dingen zijn. ( waarom moet er overal standaard saus en suiker op?) Verdrietig word ik daarvan. 😉 Dat wil je toch niet voor je kind? 😉 Ik vraag de saus daarom ook altijd apart. Dan kun je zelf bepalen of je iets erop wilt of helemaal niet.

Ik hoop dat ik weer wat kinderen gered heb van de dit-is-heel-lekker-maffia. Worden ze echt gelukkiger van. 😛

 

leuk peuter

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *